Podczas hiperbarycznej terapii tlenowej (HBOT) oddycha się czystym tlenem w komorze pod wysokim ciśnieniem. Często ciśnienie jest od 1,5 do 3 razy wyższe niż normalne ciśnienie powietrza.
Terapia ta była stosowana przez specjalistów medycyny podwodnej w leczeniu nurków głębinowych cierpiących na chorobę dekompresyjną. Nazywa się ją również „chorobą kesonową”. Obecnie jest stosowana w leczeniu wielu schorzeń, od poważnych oparzeń po niektóre rodzaje ran, a także zatrucia tlenkiem węgla. Jednak jak każda procedura medyczna, wiąże się ona z pewnym ryzykiem.
Skutki uboczne i możliwe powikłania HBOT
Podczas terapii HBOT pacjent leży lub siedzi w zamkniętej komorze. Ciśnienie wewnątrz komory jest powoli zwiększane podczas oddychania tlenem. Terapia może trwać od 3 minut do 2 godzin. Następnie ciśnienie wraca do normy. Ze względu na wysokie ciśnienie, niektóre osoby mogą odczuwać dyskomfort w komorze. Często występuje ból ucha lub uczucie trzaskania w uszach.
Może być konieczne robienie krótkich przerw podczas terapii i oddychanie normalnym powietrzem. Może to zapobiec nadmiernemu pobieraniu tlenu przez tkanki.
Dawka tlenu podawana podczas zabiegu jest indywidualnie dostosowana do potrzeb każdej osoby. Lekarz weźmie pod uwagę wszelkie problemy zdrowotne. Uwzględniony zostanie również ogólny stan zdrowia i wiek pacjenta. Pomaga to zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i powikłań.
Możliwe objawy lub działania niepożądane po HBOT mogą obejmować zmęczenie i zawroty głowy. Poważniejsze problemy mogą obejmować:
Uszkodzenie płuc, w tym zapadnięcie się płuca
Nagromadzenie płynu lub pęknięcie (pęknięcie) ucha środkowego
Uszkodzenie zatok
Zmiany widzenia, powodujące krótkowzroczność, które zazwyczaj ustępują po kilku dniach lub tygodniach od ostatniego zabiegu
Zatrucie tlenem, które może powodować niewydolność płuc, nagromadzenie płynu w płucach lub drgawki. Napady padaczkowe spowodowane zatruciem tlenem zazwyczaj nie powodują uszkodzenia mózgu.
Niski poziom cukru we krwi.
Skutki uboczne są zazwyczaj łagodne, o ile:
Terapia nie trwa dłużej niż 2 godziny.
Ciśnienie w komorze jest mniejsze niż 3-krotnie wyższe od normalnego ciśnienia atmosferycznego.
Ostrzeżenia dotyczące HBOT.
Tlenoterapia hiperbaryczna nie jest bezpieczna dla wszystkich. Zasadniczo nie należy stosować HBOT, jeśli:
Masz niektóre rodzaje chorób płuc ze względu na zwiększone ryzyko zapadnięcia płuca.
Masz zapadnięte płuco.
Masz przeziębienie lub gorączkę.
Przeszedłeś niedawno operację lub uraz ucha.
Nie lubisz małych, zamkniętych przestrzeni (klaustrofobia).
Środki ostrożności.
Najlepszym sposobem uniknięcia skutków ubocznych i powikłań HBOT jest leczenie przez certyfikowany i przeszkolony personel medyczny. Niewielu pracowników służby zdrowia w Stanach Zjednoczonych posiada certyfikaty w tej dziedzinie. Pracownik służby zdrowia prowadzący terapię powinien posiadać specjalne szkolenie Undersea and Hyperbaric Medical Society. Poproś o okazanie certyfikatu ukończenia kursu.
Technicy powinni również posiadać specjalne przeszkolenie w zakresie bezpiecznej obsługi komory. Zapytaj, czy posiadają certyfikat technika hiperbarycznego.
Zastosowanie tlenoterapii hiperbarycznej
Innym sposobem zapobiegania powikłaniom jest stosowanie HBOT wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem. Terapia tlenkiem hiperbarycznym (HBOT) jest stosowana w leczeniu wielu różnych schorzeń, w tym:
Zatrucia tlenkiem węgla
Zatrucia cyjankiem
Urazów spowodowanych siłami zmiażdżenia
Zgorzeli gazowej, formy gangreny, w której gaz gromadzi się w tkankach
Choróby dekompresyjnej
Nagłego lub pourazowego upośledzenia przepływu krwi w tętnicach
Niektórych rodzajów ran
Przeszczepów i płatów skóry
Zakażenia kości zwane zapaleniem kości i szpiku
Opóźnionego urazu popromiennego
Martwicy kości szczęki
Choroby zjadającej ciało, zwanej martwiczymi bakteryjnymi zakażeniami tkanek miękkich
Pęcherzyka powietrza lub gazu uwięzionego w naczyniu krwionośnym (zator powietrzny lub gazowy)
Długotrwałej (przewlekłej) infekcji zwanej promienicą
Ran cukrzycowych, które nie goją się prawidłowo
Medicare, Medicaid i wiele firm ubezpieczeniowych zazwyczaj pokrywają te procedury. Jednak nie zawsze pokrywają koszty. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić w swoim planie ubezpieczeniowym.
